Waarom castreren varkenshouders biggen?
Elk jaar worden in België meer dan 2 miljoen mannelijke biggen chirurgisch gecastreerd, meestal tussen 3 en 7 dagen na de geboorte.
Varkenshouders willen het risico beperken dat er bij het bereiden van het vlees een onaangename geur ontstaat. In de praktijk komt die zogenaamde berengeur—die samenhangt met de natuurlijke hormonale ontwikkeling van varkens—maar in een minderheid van de gevallen voor, en slechts een deel van de consumenten is er gevoelig voor (ongeveer 4%).
Wettelijk verbod
Bij chirurgische castratie kan de preventie van acute pijn tijdens de ingreep en van postoperatieve pijn—minimumvereisten op het vlak van dierenwelzijn—niet worden gegarandeerd. Een eenvoudige lokale verdoving is geen afdoende oplossing.
De varkenshouder beschikt bovendien niet over de tijd en expertise om de castratie uit te voeren met hetzelfde zorgniveau als een dierenarts bij de castratie van een hond of kat.
Alleen een wettelijk verbod op de castratie van biggen maakt een einde aan het ernstige en onaanvaardbare lijden dat zij moeten ondergaan. Vaccinatie tegen berengeur en het houden van intacte beren zijn twee concrete en toepasbare alternatieven. Daarom eist GAIA dit verbod.
Houderijomstandigheden
Vleesvarkens worden “afgemest” in donkere, afgesloten gebouwen met betonnen vloeren, zonder strooisel en zonder toegang tot buiten. Volgens Richtlijn 2008/120/EG moeten zeugen in groep gehouden worden. Maar van inseminatie tot 4 weken na inseminatie en opnieuw in de week vóór de geboorte van de biggetjes en tijdens de zoogperiode.
