Deze donderdag staat de Waalse Regering op het punt om de zwaarste achteruitgang in dierenwelzijn ooit in Wallonië goed te keuren. Minister van Dierenwelzijn Adrien Dolimont (MR) heeft in zijn herziening van de Waalse Dierenwelzijnscode een maatregel opgenomen die - via een uitzondering - het opnieuw mogelijk maakt om walvisachtigen te houden. Dit punt staat donderdag op de agenda van de ministerraad.
Gevoelige dieren met complexe behoeften
Dolfijnen zijn gevoelige, intelligente en uitgesproken sociale zeezoogdieren. In het wild leggen ze enorme afstanden af: tot 100 kilometer per dag, vergelijkbaar met de afstand van Brussel tot Brugge.
In gevangenschap krimpt hun wereld tot een fractie. In Boudewijn Seapark in Brugge bijvoorbeeld is het hoofd bassin ongeveer 37 m lang, 13 m breed en amper 6 m diep: met andere woorden, totaal ontoereikend.
En los van de afmetingen is er vooral de leegte: een betonnen bassin, gefilterd water, gladde wanden. Niets om te verkennen - geen zeebodem, geen stromingen, geen rotsen, geen planten, geen wild leven. Het is een monotone, arme omgeving, het tegenovergestelde van de oceaan waar alles voortdurend verandert. Voor een nieuwsgierig en sociaal dier is het alsof je je hele leven in een badkuip moet doorbrengen: je kunt er overleven, maar niet écht leven.
Zonder prikkels en opgesloten in zo’n verarmd, repetitief decor kunnen dolfijnen chronische stress en stereotiep gedrag ontwikkelen. Hun sociale en cognitieve behoeften raken er nooit vervuld: dolfinaria zijn per definitie niet in staat om aan de ethologische noden van dolfijnen te voldoen.
Een betonnen bassin is geen opvangcentrum
De maatregel zou vooral Pairi Daiza ten goede komen, onder het mom van de oprichting van een “opvangcentrum”. Maar een betonnen bassin in een zoo wordt geen opvangcentrum omdat je het zo noemt.
Een écht opvangcentrum bevindt zich in zee, in een beschermd natuurgebied, en biedt dolfijnen die al in gevangenschap leven een omgeving die zo dicht mogelijk aansluit bij hun natuurlijke leefomgeving.