Onder de GAIA-leden bent u razend populair. Zo kwam uw naam heel vaak naar voren toen onze leden bevraagd werden naar wie volgens hen ambassadeur van GAIA moest worden. Wat is uw boodschap voor onze leden?
Hoe minuscuul je bijdrage ook lijkt, je verandert wel degelijk iets. Het is fijn te weten dat er nog dierenvrienden zijn, dat je samen aan de soms loodzware kar trekt, en dat je op termijn elke dag opnieuw verbeteringen ziet voor de dieren.
Uw dochter, Zappa-Rosa, is intussen bijna 5 jaar. Hoe probeert u haar respect voor dieren bij te brengen? Hoe belangrijk is de opvoeding in dat verband?
Dat respect krijgt ze met de paplepel ingegoten. Zij groeit net als ik op tussen de dieren, ze is ‘vetegarisch’ (zo spreekt ze het uit), en verkondigt aan iedereen die het wil horen dat dieren niet in kooien thuishoren. Een groot deel is opvoeding uiteraard, maar ik merk dat die dierenliefde, en de manier van omgaan met dieren, ook iets is wat aangeboren is.
Hoeveel dieren telt het huishouden Lemmens?
Vier honden: Buddy, Arya, Nando en Sir Didymus en een paard: Draumur.
Hoe probeert u, bovenop uw fervente strijd tegen broodfokkers, nog een extra steentje bij te dragen voor een wereld met meer dierenwelzijn?
Door kleine vzw’s en andere projecten te steunen, door mensen aan te sporen hetzelfde te doen, door een aangereden egeltje naar het opvangcentrum te brengen, door een kalender van een dierenasiel te kopen, ... het zijn vaak die kleine dingen die op het einde van de dag een verschil maken.
GAIA strijdt al sinds 1992 voor meer dierenwelzijn en de erkenning van dierenrechten. Wanneer hoorde u de eerste keer over ons?
Dat zal rond 1992 geweest zijn. Ik herinner me GAIA bijvoorbeeld nog van de paardenmarkten (n.v.d.r.: eind jaren 90 klaagde GAIA met succes de wekelijkse wantoestanden op de Brusselse paardenmarkten van Sint-Jans-Molenbeek en Anderlecht aan; uiteindelijk bekwamen we de afschaffing van beide markten; An Lemmens verwijst hier ook naar GAIA’s eerste mijlpaal: onze ophefmakende campagne tegen de wrede straatpaardenkoersen, die uiteindelijk in 1995 wettelijk verboden werden.)
Hoe belangrijk is een organisatie zoals GAIA volgens u in onze gezamenlijke strijd: de betere bescherming van de levenskwaliteit van levende wezens die pijn en angst kunnen voelen?
Het is uiterst belangrijk dat dierenvrienden zich kunnen verenigen, om zo meer slagkracht te hebben. Zo klinkt de stem van de dieren luider. En dat is net wat GAIA doet.